Zorgen voor elkaar

2012 was een intensief jaar voor José en haar ouders. Moeder Annie kreeg een tweede herseninfarct. Ze ging revalideren bij de Ingelanden en verhuisde daarna naar De Drie Ringen. Haar vader leed aan Alzheimer en had steeds meer zorg nodig. Voor hem kwam er een plekje in De Wartburg. “Een heel intensieve tijd”, beaamt José. “Ik was voortdurend onderweg, van de één naar huis en weer door naar de ander. Ik heb ook zelf een gezin en in combinatie met een baan, was dat nauwelijks vol te houden.” Na het overlijden van haar vader viel José zelf uit. “Een burn-out, van al die jaren alle ballen hooghouden.”  

Nu gaat het gelukkig weer goed met José, al heeft ze wel wat aanpassingen in haar drukke schema gedaan. “Ik kom nu wat minder vaak bij mijn moeder, ook omdat ik zelf oma ben geworden en af en toe op de kleinkinderen pas. Ik kom op twee vaste dagen in de week naar De Componist, de woensdag en de zondag. En soms nog een keertje extra, bijvoorbeeld om even de was te brengen, of wanneer er een gesprek is gepland met een behandelaar. Bij mooi weer gaan we wandelen of ik neem haar mee naar het winkelcentrum. Een bezoekje aan het tuincentrum vindt ze ook erg leuk.” 

Annie is inmiddels 91 en verplaatst zich met een rolstoel door het woonzorgcentrum. Bijvoorbeeld voor een bezoekje aan haar vriendin Truus die hier ook woont en waarmee ze regelmatig koffiedrinkt. “De dochter van Truus is hier ook vaak en daar kan ik het goed mee vinden”, vertelt José. “Elke woensdag komen we met een groepje bij elkaar en drinken we koffie met wat lekkers. We maken er een klein feestje van, het is altijd gezellig.” 

 Dat mantelzorgen zwaar kan zijn, heeft José zelf ervaren. Toch vindt ze het logisch dat ze voor haar moeder zorgt. “Mijn ouders hebben altijd voor mij gezorgd. Toen ik kind was, maar ze stonden ook voor mij klaar toen ik ging scheiden en als alleenstaande moeder aan het werk moest. Nu hebben ze mij nodig en dan ben je er gewoon, voor mij is dat vanzelfsprekend. Het is soms zwaar en ook wel eens eenzaam als je dat in je eentje moet doen. Ik woon gelukkig in de buurt, maar het kost evengoed best veel tijd. Kijk, ik hoef geen zorg te verlenen; dat is hier allemaal prima geregeld. Maar de extra dingetjes, zoals een uitje en persoonlijke aandacht, daarmee kan ik het leven van mijn moeder leuker maken. Ze is altijd blij als ik kom.” 

Zowel voor Annie als voor José is De Componist een thuis geworden. “Ik ken de medewerkers en vrijwilligers en een groot deel van de bewoners”, aldus José. “Als het kan, help ik een handje mee. Voorheen kookte ik ook op de donderdagavond voor de bewoners en als ik zie dat een van de medewerkers het druk heeft, help ik mee met praktische klusjes, zoals de tafel dekken of helpen met de lunch. De sfeer is goed en ik voel me hier gezien en gewaardeerd. Ik kan me goed voorstellen dat ik, als mijn moeder er niet meer is, hier best als vrijwilliger zou willen blijven werken.”