Kleine moeite, veel plezier

Sinds dit voorjaar woont Joke (92) in woonzorgcentrum Voorhoeve. Nico bezoekt haar samen met zijn vrouw, die ook Joke heet, regelmatig. De laatste jaren was er steeds meer zorg aan huis nodig, iets waarin de wijkverpleging op den duur niet meer kon voorzien. “Het ging steeds fout met de inname van medicijnen’, vertelt Nico. ‘Dan weet je dat er meer zorg en hulp nodig is. Gelukkig vond Joke het zelf een goed idee om hier naartoe te verhuizen. Ze voelde zich in haar oude buurtje niet meer zo thuis.”

Nico en Joke kennen elkaar al lang. “Al sinds mijn vijfde, ze was mijn buurvrouw”, legt Nico uit. “Ik ben getrouwd met mijn buurmeisje. We hebben een lange voorgeschiedenis.” Dat hij nu mantelzorger is voor zijn schoonmoeder voelt voor hem heel logisch. “Ik heb ook veel gedaan voor mijn eigen moeder, die is vorig jaar overleden op 94-jarige leeftijd. Mijn vrouw doet natuurlijk ook het nodige voor haar moeder, we komen vaak samen. Maar ik bezoek haar ook alleen, bijvoorbeeld om even de was te brengen of als ik hier ben voor andere dingen. Ik rijd een van de busjes als er een uitje is georganiseerd. Het is dankbaar werk, ik geniet ervan om te zien dat de bewoners van Voorhoeve het naar hun zin hebben.”

Joke en Nico kunnen goed met elkaar overweg. “Dat hebben we altijd gekund”, vertelt Nico. “Voor mijn vrouw is het soms wat ingewikkelder, juist omdat ze zo dicht bij haar moeder staat. In een moeder-dochterband wil de wederzijdse irritatie of ergernis ook nog wel eens opduiken, misschien wel omdat ze elkaar door en door kennen. Als schoonzoon sta je net iets verder af en is het makkelijk om wat luchtiger te reageren. Met een grapje of kwinkslag kun je ook je punt maken en laten merken wat je vindt. En misschien accepteert ze wel meer van mij.”

Zorgen voor anderen zit in de aard van Nico, die onder andere in het speciaal onderwijs werkte. “Nu ben ik al lang met pensioen, maar het zit nog steeds in me om naar anderen om te kijken. Dat kost me geen moeite. Fysiek wordt het wel wat zwaarder als je zelf ouder wordt. Ik ben nu 71 en merk dat ik minder energie heb dan vroeger. We wonen in Wijk bij Duurstede en een ritje naar Utrecht is net wat inspannender dan voorheen. Maar zolang het gaat, blijf ik het doen.”

“Omkijken naar anderen is niet zo moeilijk of zwaar”, vindt Nico. “Toen Joke nog thuis woonde, was het veel zwaarder. Nu is het contact weer gezelliger geworden. Dat geeft ook meer ruimte om contact met andere bewoners te maken. Als we koffiedrinken in het restaurant maak ik een praatje met andere bewoners. Een boodschapje meenemen voor een buurman of -vrouw, even omkijken naar een ander als je er toch bent, is een kleine moeite. Zo kun je als mantelzorger ook iets betekenen voor andere bewoners. Er zijn genoeg ouderen die maar weinig sociaal netwerk hebben. Voor hen is zo’n contactmomentje of hulp erg waardevol.”