"Ik zie soms eenzaamheid"
Charles zet zich al ruim 12,5 jaar als vrijwilliger in voor bewoners van ’t Huis aan de Vecht. Een gesprek, een uitstapje of meegaan naar het ziekenhuis: juist in die persoonlijke aandacht ziet hij hoe waardevol vrijwilligerswerk kan zijn. Lees zijn verhaal.
Wie
Charles (72)
Wat
Diverse ondersteuning, onder meer bij evenementen en ziekenhuisbezoeken
Waar
’t Huis aan de Vecht, Utrecht
Dagelijks leven
Samenwonend, gepensioneerd medewerker ontwikkelingshulp
Belangrijkste eigenschappen
Geduld, rust uitstralen en kunnen improviseren
“Het zit in mij om mensen te willen helpen. Na mijn studie Frans ging ik werken bij een organisatie voor ontwikkelingshulp. Mijn talenkennis kwam goed van pas, vooral in Afrikaanse landen. Het heeft altijd in mij gezeten om mensen in moeilijke situaties te willen helpen. Dat komt waarschijnlijk ook omdat mijn beide ouders licht gehandicapt waren. Mijn vader liep slecht en kreeg later parkinson, mijn moeder had een heupprothese. Bewegen kostte hun veel moeite. Ik ben er een beetje mee opgegroeid.”
Museumbezoek
“Mijn schoonmoeder kwam in 2003 in ’t Huis aan de Vecht wonen, omdat ze zich thuis niet meer zelfstandig kon redden. Ze had een stoma en was soms een beetje de weg kwijt. Daarvoor kwam ze later op de gesloten afdeling terecht, die hier nu niet meer bestaat. Mijn partner en ik bezochten haar regelmatig. We zagen hoe druk de medewerkers waren: ze kookten, deden spelletjes of keken televisie met de bewoners, of lazen hen de krant voor. Na het overlijden van mijn schoonmoeder besloot ik daarom vrijwilliger te worden. Ik was inmiddels met pensioen en had er de tijd voor. Zo help ik nu al meer dan 12,5 jaar onder meer bij evenementen en oecumenische kerkvieringen. Ook ga ik regelmatig mee met museumbezoek. Dat vind ikzelf ook leuk. Mijn partner is vrijwillig museumgids. Zo wisselen we onze ervaringen uit.”
Bijzonder contact met bewoners
“Wat mij vooral raakt, is het contact met de bewoners. Sommigen leer ik beter kennen. Ik zoek ze op en we praten over van alles. Ik geniet van onze gesprekken, hun levens- en reisverhalen. Destijds zat ik in de redactie van het Huismagazine, dat nu niet meer bestaat. Daarvoor interviewde ik soms bewoners. De Tweede Wereldoorlog kwam regelmatig ter sprake.
Af en toe begeleid ik bewoners bij ziekenhuisbezoeken, ik ben ook vrijwilliger in het Diakonessenziekenhuis. Niet alleen voor de praktische hulp, maar ook omdat twee meer horen dan één. Soms was er een bijzondere band en vond ik het verdrietig als iemand overleed. Dan ging ik naar de uitvaart.”
“Wat heb ik zien veranderen? ’t Huis aan de Vecht is in de tijd van de verzuiling opgericht door de FNV en had een socialistische signatuur. Er hingen foto’s van minister Drees en Joop den Uyl in de Rode zaal. De Dag van de Arbeid op 1 mei werd uitgebreid met de bewoners gevierd, samen met het koor Stem des Volks. Inmiddels wonen er mensen met allerlei achtergronden en overtuigingen. Daar moest ik aan wennen, en zijzelf misschien ook. Toen was ‘t Huis aan de Vecht ook meer een bejaardenhuis en niet een verzorgingshuis, zoals nu.”
Iets betekenen voor een ander
“Ik raad anderen zeker aan om dit vrijwilligerswerk te doen. Het is leuk en interessant om mensen van allerlei pluimage te ontmoeten. Mensen die je anders niet zo snel tegenkomt. Ze staan een beetje buiten de maatschappij, terwijl ze zoveel te vertellen hebben. Er wonen ook jongere mensen die niet meer zelfstandig kunnen wonen, bijvoorbeeld na een infarct. Er is veel waardering voor de vrijwilligers. Rond de feestdagen geeft AxionContinu ons een aardigheidje en elk jaar een etentje. Ik vind het een zinvolle besteding van mijn vrije tijd om iets voor een ander te kunnen betekenen.”
Charles’ oproep
“Er is altijd een tekort aan vrijwilligers. Jij kunt het verschil maken.”