Nog een keer op de bus

Meneer Van de Meent gaat graag zijn eigen weg in Koningsbruggen. Zorgmedewerker Elise van Doornik ging geregeld bij hem zitten. Kopje koffie, of buiten een sigaretje. En dan het leven doornemen. Het waren mooie momenten.
Tot hij een tracheacanule kreeg, ofwel een uitgang via de luchtpijp. Spreken is lastig geworden en eten en drinken gaat nu via een sonde. De koffiemomentjes waren daarmee verleden tijd.

Waardevolle momenten
“Maar die momenten waren waardevol. Daarom ben ik gaan denken of ik op een andere manier iets voor hem zou kunnen betekenen,” zegt Elise. “Zo kwam ik op het idee een soort van bucketlist te maken. Ik heb het hem uitgelegd en gevraagd wat hij nog graag zou willen. Dat was zijn hond zien. Heel simpel, die brengt zijn vrouw nu af en toe mee. En hij had het over lijn 10 en 20.”

Hennie, zoals iedereen in Koningsbruggen hem noemt, was vroeger buschauffeur in Utrecht en hij reed op de ringlijn 10 en 20. Dat was de route die zeg maar langs de buitenranden van de stad reed. Die route wilde hij graag nog eens rijden.

Elise belde het busbedrijf, kreeg een heel aardige mevrouw aan de lijn en werd na een dag al teruggebeld. Ja hoor, er was een chauffeur die graag dit rondje met de bus wilde maken.

“Toen stond er op de afgesproken dag een stadsbus hier bij Koningsbruggen voor deur. De chauffeur heeft de oude route gereden zoals Hennie hem kende. Onderweg praatte de chauffeur over vroeger. Hij kende zijn oud-collega nog van gezicht. ‘Weet je dit nog Hennie en dat?’ Zo ging het de hele rit. Hennie heeft echt genoten, hij praat er nog over. Zijn vrouw was mee en ik ook. Het was fantastisch. Na afloop dat nam hij nog op de chauffeursstoel plaats. En daar zat rechtop een echte buschauffeur.”

Bijzondere ervaring
Ook voor Elise als zorgmedewerker was een bijzondere ervaring. “Je voelt je machteloos als je niet meer met iemand koffie kunt drinken of gezellig eten vanwege een pijpje in de luchtpijp. Dan ga je zoeken naar wat er nog wél kan. Het hoeft helemaal niet ingewikkeld te zijn, één telefoontje in dit geval. Het brengt ook wat teweeg in de huiskamer, het biedt een opening tot gesprekken.”

Hennie gaat binnenkort via Vrijdag Museumdag naar een Utrechts museum. Hij heeft aangegeven dat hij graag heeft dat Elise als begeleider meegaat. “Dat vind ik heel mooi. Natuurlijk heb je je professionele afstand, maar je kunt toch zoveel voor iemand kunt betekenen dat ontroert me.”

Meer weten?
Meer informatie over woonzorgcentrum Koningsbruggen vindt u hier.
In Koningsbruggen loopt het proefproject ‘Presentie’, waarbij het gaat om de juiste aandacht te geven aan een bewoner. Meer informatie over dit project en het boekje hierover, vindt u hier.