Altijd een glimlach

Bloemschikken, koersballen, tekenen, wandelen, helpen met het voorbereiden van een high tea. Petra Halfman is als vrijwilliger in woonzorgcentrum Voorhoeve van alle markten thuis.

Het is woensdagochtend en er staat koersbal op het programma. De groene mat wordt uitgerold en de mand met ballen staat op tafel. Er zitten ook lichte balletjes tussen, speciaal voor bewoners die niet meer zoveel kracht in hun armen hebben en toch graag meedoen. Petra: “We willen iedereen erbij betrekken, vandaar. Niemand is verplicht om mee te doen, maar we proberen iedereen wel over te halen. Bewegen is altijd goed! En we ondersteunen en begeleiden, maar de bewoners moeten het uiteindelijk wel zelf doen.”

Thuis schoenen uit
Ze maakt langere dagen dan gewoonlijk omdat het koersballen per afdeling wordt georganiseerd vanwege corona. “Als er een besmetting is, hoef je met deze manier van werken maar één afdeling te sluiten. We willen alles uiteraard zo veilig mogelijk doen, maar dat betekent dat ik niet om twaalf uur op mijn fietsje naar huis stap, maar pas om een uur of vier. Geeft niks hoor, tijd zat. En thuis gaan de schoenen uit en kom ik bij op de bank.”

Een mens van groepjes
Tot haar pensioen was ze postverwerker bij PostNL. Leuk werk, altijd samen met collega’s. Heel veel veranderde er eigenlijk niet, ook in Voorhoeve maken de contacten met bewoners en andere vrijwilligers haar inspanningen de moeite waard. “Ik ben een mens van groepjes, van gezelligheid. Die komt niet vanzelf naar je toe, je moet het zelf maken.”

Ze vindt Voorhoeve alleen maar leuker geworden. “Een jaar of vijf terug was de sfeer wat braaf, ging je breien met bewoners. Het is levendiger geworden, vrolijker, ook omdat we mooie spulletjes hebben om bij activiteiten te gebruiken. We hebben bijvoorbeeld een paar dagen carnaval gevierd met prachtige kleding en overal versieringen.”

Glimlach blijft
Dat alles is alleen maar mogelijk met een superwelzijnsteam. “Ze doen het hier echt goed, vind ik. En de medewerkers betrekken ons overal bij, je krijgt nooit het gevoel dat je ‘maar’ een vrijwilliger bent. Ik kom hier altijd met een glimlach en ga ook met een glimlach weer weg.”

Corona heeft, en had, natuurlijk veel invloed. Een hele poos ging het op en af met de activiteiten. “Het is niet leuk als je niks kan doen, je mist de mensen. Toen ben ik bij de ingang maar gaan helpen met het registreren van bezoekers. Maar voor de bewoners vind ik het het ergst, je merkt dat ze het fijn vinden als ze weer iets kunnen doen.”