Meneer en mevrouw Chaigneau in Isselwaerde

Het is een bijzondere datum voor het echtpaar Chaigneau: 18 februari. Op die dag in 2015 verhuisde mevrouw naar Isselwaerde. Precies een jaar eerder trouwde hun jongste zoon, eerder dan aanvankelijk de bedoeling was. Maar hij wilde graag dat zijn moeder deze bijzondere gebeurtenis nog zo bewust mogelijk zou kunnen meemaken. Mevrouw Chaigneau heeft Alzheimer.

Mevrouw vond het twee jaar terug heel erg om van huis weg te gaan. Voor meneer was het een loodzware beslissing. “Maar het was niet meer vol te houden. Ik kón het niet meer. Als zij niet naar Isselwaerde was gegaan, weet ik zeker dat één van ons hier nu niet meer gezeten zou hebben,” zegt hij. “Veel mensen in mijn omgeving, ook in de familie, begrepen en begrijpen niet waarom zij hierheen is gegaan. Maar zij maken iemand niet de hele dag mee, weten niet hoe het is als je er mee moet leven.”
Het begon een paar jaar eerder, het ging allemaal wat minder. Mevrouw Chaigneau kon niet meer zo goed met geld omgaan, las de Margriet niet meer en er waren irritaties tussen hen beiden. Dat soort dingen. Op een ochtend kwamen de beide zoons langs om te praten. Zij vonden dat het thuis niet meer zo was als vroeger.
Via de huisarts kwam het echtpaar bij specialisten terecht. “Een arts vroeg mijn vrouw om een huisje te tekenen. Dat lukte niet. Ik schrok mij rot, zo erg was het dus. Mijn vrouw schrok niet, zij had het niet in de gaten.” De diagnose was Alzheimer. En dan houdt alles even op.
Er kwam thuiszorg om mevrouw te helpen. “Yvonne deed me ‘s morgens onder de douche en kleedde me aan,” zegt mevrouw. Later kwam er ook hulp om haar ’s avonds naar bed te brengen. Maar het ging niet goed en meneer Chaigneau raakte vermoeid. Naar een dagbehandeling, zodat haar man even ontlast kon worden, wilde mevrouw absoluut niet.
Tot ze contact kregen met casemanager Olivia Maduro van AxionContinu. “Daar hadden we gelijk een klik mee. Dat is zo belangrijk omdat je een vertrouwensband moet hebben,” zegt meneer. Vanaf 2013 ging mevrouw eerst één dag in de week naar de dagbehandeling Isselhof en uiteindelijk vier. Tot een verhuizing naar Isselwaerde onvermijdelijk was. Als je zo’n zestig jaar samen bent, is dat een moeilijke stap.

Rust
Vanmiddag zijn zij samen in het grand café van Isselwaerde om te vertellen hoe het nu gaat. Nee, het is natuurlijk geen fijne situatie. Maar wel een goede, vinden ze allebei. “Ik ben vooral blij dat mijn vrouw zo vooruit is gegaan sinds ze hier is,” zegt meneer. “Dus ik kan wel weer naar huis,” zegt mevrouw tegen haar man.
Het belangrijkste is dat er nu rust is. De druk van de dagelijkse zorg is er niet meer. En mevrouw Chaigneau heeft het naar haar zin. Ze somt haar drukke weekprogramma op. Schilderen, gym, dansen, bloemschikken, elke dag is er iets te doen. Met schilderen is ze in Isselwaerde begonnen en ze vindt het fantastisch om iets nieuws te hebben geleerd. “Ze geniet van al die activiteiten, dat kon ik haar thuis niet bieden,” zegt meneer. “Ze is ook weer veel liever geworden.” Daardoor kunnen ze genieten van wat er nog wél kan. Van het samen zingen in het Alzheimerkoor bijvoorbeeld. Tegenwoordig komt mevrouw elke zondag naar huis. Dat zijn mooie dagen met een schaduwrandje. Want ’s avonds is er altijd weer het afscheid.
Én meneer en mevrouw gaan weer samen op vakantie. Steeds een paar dagen in het voorjaar en in het najaar naar plekken waar ze vroeger heen gingen. “Naar Limburg, daar kwamen we met de kinderen altijd,” vertelt mevrouw. Texel staat op het verlanglijstje. Daar wil ze zo graag nog eens heen.

Isselwaerde
Over de verzorging in Isselwaerde zijn ze te spreken. Meneer vindt die liefdevol en toegewijd. “Ze kijken naar wat mijn vrouw nodig heeft. Zelf praat ik hier in Isselwaerde elke week met mantelzorgers die in zelfde situatie zitten. Met een groepje mantelzorgers en partners die hier wonen, gaan we geregeld iets leuks doen. Uit eten of een uitstapje.” “Ja, we zijn naar Terschuur geweest,” vertelt mevrouw.
Al zijn er ook minder prettige ervaringen. “Mijn vrouw woonde eerst in een woning waar de bewoners heel goed met elkaar omgingen. Maar toen overleden een paar mensen en kwamen er nieuwe bewoners. De sfeer veranderde en mijn vrouw vond het niet fijn. Zij kon naar een andere kamer, maar dat wilde ze niet. Ik ben er trots op dat ze daar zo duidelijk in was.” Mevrouw: “Nee, dat wilde ik niet. Ook daar gaan mensen dood. Nieuwe mensen passen zich vaak niet aan.”
Meneer is blij dat het met zijn vrouw zo goed gaat. Maar toch blijft de twijfel geregeld toeslaan. Vooral als mensen  in zijn omgeving onbegrip uiten, wordt hij onzeker. “Heb ik er wel goed aan gedaan? Had ik haar toch niet thuis kunnen houden? Dat vraag ik me dan af. Het blijft zwaar.”

Meer informatie?
Informatie over zorg thuis voor mensen met dementie vindt u hier.
Informatie over woonzorgcentrum Isselwaerde vindt u hier.

Terug naar het verhalenoverzicht.